Boyd Morrison - Arka.pdf

(1035 KB) Pobierz
Boyd Morrison
Arka
Z angielskiego przełożyła: Monika Wyrwas-Wiśniewska
Tytuł oryginału: THE ARK
Dla Randi, mojej miłości. Dziękuję za Twoją wiarę we mnie.
Arka Noego istnieje.
Arka Noego skrywa śmiertelny sekret.
Arka Noego może zniszczyć świat.
Czy największe odkrycie archeologiczne w historii świata może oznaczać koniec istnienia
gatunku ludzkiego?
Nominacja RT Book Reviews do nagrody „Best First Mistery”!
Wyróżnienie niezależnych księgarzy - miejsce na prestiżowej liście „Indie Next List”!
„Arka
to znakomity thriller. Autor zgrabnie ubrał doskonały pomysł w literacka fabułę. Jeden
z najlepszych debiutów, jakie czytałem w tym roku".
James Rollins
„To solidny, dobrze napisany thriller, pełen akcji i momentów,
w których napięcie sięga zenitu. Coś dla fanów Jamesa Rollinsa,
Matthew Reilly’ego i Douglasa Prestona”. ...
Booklist
PROLOG
TRZY LATA WCZEŚNIEJ
Nogi Hasada Arvadiego odmówiły współpracy. Próbował podciągnąć się przy ścianie, chciał
przeżyć ostatnie chwile w pozycji wyprostowanej, ale bez pomocy nóg okazało się to
niewykonalne. Kamienna podłoga była zbyt śliska, ręce również słabły. Głowa Arvadiego opadła
bezwładnie na podłogę. Oddychał nierówno. Leżał na plecach i czuł, jak opuszcza go życie.
Umrze. Nic już tego nie zmieni. Ta ciemna komnata, ukryta przed światem od tysięcy lat,
stanie się jego grobowcem.
Strach przed śmiercią w zasadzie minął, ale Arvadim wstrząsnął krótki szloch. Był już tak
bliski osiągnięcia celu, jeszcze trochę a ujrzałby na własne oczy arkę Noego. Kres jego
marzeniom położyły trzy strzały z pistoletu. Dwie kule zmiażdżyły mu kolana, trzecia trafiła go
w brzuch, i to z jej powodu przeżyje jeszcze najwyżej pięć minut. Rany sprawiały mu ogromny
ból, ale nie aż tak wielki jak to, że nie dotarł do arki, choć był już tak blisko.
Nie mógł się pogodzić ze straszną ironią tej sytuacji. Wreszcie zdobył dowód na to, że arka
istniała, a nawet więcej, że istnieje nadal. Że od sześciu tysiącleci czeka, aż ktoś ją znajdzie.
Ostatni element układanki odnalazł w starożytnym tekście napisanym przed narodzinami
Chrystusa.
Myliliśmy się przez cały czas,
pomyślał, kiedy go przeczytał.
Myliliśmy się od tysięcy lat,
ponieważ ludzie, którzy ukryli arkę, nie chcieli, byśmy poznali prawdę.
Był tak upojony swoim odkryciem, że nie zauważył broni, aż było za późno. Potem wszystko
potoczyło się tak szybko. Huk wystrzałów. Żądania podania informacji. Jego własne żałosne
błagania o litość. Cichnące głosy i przygasające światła, kiedy jego zabójcy odchodzili ze
zdobyczą. Ciemność.
Leżąc, czekając na śmierć i myśląc o tym, co mu odebrano, Arvadi gotował się z wściekłości.
Nie pozwoli im tak odejść. W końcu ktoś znajdzie jego ciało. Musi zapisać, co się tu stało, musi
powiadomić, że arka Noego nie jest jedyną tajemnicą ukrytą w tej komnacie.
Wytarł okrwawioną dłoń o rękaw i wyciągnął notatnik z kieszeni kamizelki. Ręce mu się
trzęsły tak bardzo, że dwukrotnie go upuścił. Z ogromnym wysiłkiem otworzył go - miał
nadzieję, że na pustej stronie. W zupełnej ciemności musiał polegać wyłącznie na zmyśle dotyku.
Wyciągnął długopis z drugiej kieszeni i kciukiem ściągnął skuwkę. Ciszę w komnacie zakłócił jej
cichy brzęk, kiedy potoczyła się po podłodze.
Opierając notatnik na piersi, Arvadi zaczął pisać.
Z pierwszą linijką szybko się uporał, ale potem zaczęło mu się robić słabo. Nie zostało mu
wiele czasu. Druga linijka była dużo, dużo trudniejsza. Długopis stawał się coraz cięższy, jakby
był z ołowiu. Kiedy dotarł do trzeciej linijki, nie pamiętał, co już zdążył napisać. Zdołał
zanotować jeszcze dwa słowa, a potem długopis wysunął mu się z palców. Nie był w stanie
poruszać rękami.
Po skroniach spływały mu łzy. Kiedy powoli ogarniało go zapomnienie, w jego umyśle
pojawiły się trzy straszliwe myśli.
Nigdy więcej nie ujrzy swojej ukochanej córki.
Jego zabójcy są w posiadaniu artefaktu o niewyobrażalnej mocy.
A on umiera, nie ujrzawszy największego odkrycia archeologicznego w historii.
HAYDEN
JEDEN
CZASY OBECNE
Dilara Kenner przedzierała się przez kolorowy tłum na międzynarodowym lotnisku w Los
Angeles. Miała ze sobą tylko zniszczony płócienny plecak. W czwartkowe popołudnie w wielkim
terminalu było pełno ludzi. Przyleciała samolotem z Peru o wpół do drugiej, ale aż czterdzieści
pięć minut zajęło jej przejście przez odprawę paszportową i celną. Miała wrażenie, że trwało to
dziesięć razy dłużej. Niecierpliwie czekała na spotkanie z Samem Watsonem, który dwa dni temu
przekonał ją, żeby wcześniej wróciła do Stanów.
Sam był starym przyjacielem jej ojca i traktowała go jak przyszywanego wujka. Jego telefon
ją zaskoczył - wprawdzie pozostali w kontakcie po zaginięciu jej ojca, ale przez ostatnie pół roku
rozmawiali ze sobą tylko raz. Kiedy Sam zadzwonił na jej komórkę, przebywała akurat w
peruwiańskich Andach, gdzie nadzorowała wykopaliska w ruinach inkaskiego miasta. Wydawał
się zdenerwowany, a nawet przestraszony, ale nie powiedział, o co chodzi, choć nalegała. Upierał
się tylko, że muszą się spotkać osobiście, i to jak najszybciej. Wreszcie dała się przekonać,
przekazała nadzór nad wykopaliskami jednemu z podwładnych i wróciła do Stanów przed
ukończeniem prac.
Sam miał jeszcze jedną prośbę, która zdumiała Dilarę. Musiała mu obiecać, że nikomu nie
powie, dlaczego wyjeżdża z Peru.
Watsonowi tak bardzo zależało na szybkim spotkaniu, że umówił się z nią już na lotnisku.
Mieli porozmawiać na piętrze hali, w kąciku restauracyjnym. Dilara weszła na ruchome schody
za tęgim turystą w hawajskiej koszuli i z paskudnymi poparzeniami od słońca. Jego wózek na
bagaż blokował przejście. Odwrócił się do niej i powoli zmierzył ją wzrokiem od stóp do głów.
Dilara miała na sobie szorty i top na ramiączkach, tak jak na wykopaliskach, i nagle poczuła
skrępowanie. Miała czarne włosy do ramion, oliwkową opaleniznę, nad którą nie musiała
pracować, długie nogi i sportową sylwetkę. Często mężczyźni przyglądali się jej pożądliwie, jak
ten dureń tutaj.
Rzuciła poparzonemu słońcem facetowi spojrzenie typu „no chyba żartujesz”, a potem
powiedziała „Przepraszam” i przepchnęła się obok niego. Kiedy dotarła na górę, rozglądnęła się
po kąciku restauracyjnym i zauważyła Sama. Czekał na nią przy małym stoliku obok barierki
tarasu.
Kiedy ostatnio go widziała, miał siedemdziesiąt jeden lat. Teraz, rok później, wyglądał raczej
na osiemdziesiąt dwa, a nie na siedemdziesiąt dwa lata. Jego czaszkę nadal zdobiły
srebrzystobiałe kępki włosów, ale zmarszczki na twarzy wydawały się dużo głębsze. I był bardzo
blady, wyglądał, jakby nie spał od wielu dni.
Kiedy ją zobaczył, wstał, pomachał ręką i się uśmiechnął. Na chwilę jego twarz odmłodniała.
Dilara również się uśmiechnęła i podeszła do niego. Sam z całej siły ją przytulił.
- Nie masz pojęcia, jak bardzo się cieszę, że cię widzę - powiedział. Odsunął ją na
odległość ramienia. - Nadal jesteś najpiękniejszą kobietą, jaką znam. Oczywiście poza twoją
matką.
Dilara dotknęła medalionu na szyi. Było w nim zdjęcie jej matki, które ojciec zawsze nosił
przy sobie. Kiedy pomyślała o rodzicach, jej uśmiech na chwilę zniknął, a wzrok odpłynął w dal.
Szybko się opanowała i skupiła na Samie.

Plik z chomika:

Inne pliki z tego folderu:

Inne foldery tego chomika:

Zgłoś jeśli naruszono regulamin