Metal #078.pdf
(
327 KB
)
Pobierz
Metal #78 Kwarty i legato
"Metal"
Sławomir Sobczak
Zagranie dwóch dźwięków oddalonych od siebie o interwał kwarty
nie jest wielkim wyczynem, w czym duża zasługa kwartowego stroju
gitary.
Tematem kwart zajmowaliśmy się jakiś czas temu, a konkretnie w Gitarzyście 3/2008. Nie został on jednak wyczerpany, a kwarty
same w sobie są przecież na tyle ciekawe, że dają się wykorzystać w ciekawych riffach zarówno o lekkim, jak i ciężkim
charakterze. Należą one do grupy dosyć neutralnych interwałów, które bez obawy można stosować w wielu kontekstach
harmonicznych, jak też w przypadku dla nas najczęściej spotykanym, czyli przy grze na silnych przesterach.
Wspomniałem, że na gitarze motywy kwartowe nie są trudne do zagrania, ale to nie znaczy, że tak jest zawsze. W tym miesiącu z
premedytacją utrudnimy sobie zadanie i każdą z zagrywek, którymi się za chwilę zajmiemy, okrasimy solidną porcją legato
zarówno hammeron, jak i pulloff.
Techniki legato są z reguły ćwiczone w kontekście gry single note, gdzie znajdują największe zastosowanie. Jako że nie
zajmujemy się tu grą solową, sprawdźmy, co takiego oferuje nam wykorzystanie tych zabiegów artykulacyjnych przy grze
rytmicznej. Jak się okazuje, nie zawsze silnie kostkowane, a co za tym idzie mocno brzmiące dźwięki są tym, co chcemy
osiągnąć. Akcentowanie niektórych fragmentów riffu wymaga przecież bardziej delikatnego potraktowania pozostałych jego
elementów. Uzyskany efekt zależy oczywiście od siły, z jaką zarwiemy (pulloff) lub uderzymy (hammeron) struny, jednak
ostatecznie i tak nie zatuszujemy faktu wykorzystania innego
sposobu
wydobycia dźwięków niż za pomocą kostki. I o to w sumie
tu chodzi, przecież gra pozbawiona różnorodności artykulacyjnej sprawia wrażenie mechanicznej i nieludzkiej, a tego z reguły się
unika (choć oczywiście nie zawsze, bowiem wszystko zależy od intencji muzyka). To szerszy problem, który szczególnie dotyka
muzyków uprawiających gatunki niejako z definicji spłaszczone przez narzędzia służące do kształtowania brzmienia. Duża
kompresja, silny przester, przetworniki o mocnym sygnale, potężny wzmacniacz wszystko to nie ułatwia zadania, gdy zechcemy
bardziej zróżnicować dynamikę gry.
Owszem, można zrezygnować z powyższych narzędzi, ale w efekcie straci się to, co w metalu jest częścią jego tożsamości, czyli
mówiąc najprościej mocne brzmienie. Końcowy efekt jest więc zawsze wynikiem pewnego rodzaju kompromisu pomiędzy tak
pożądaną ścianą dźwięku wgniatającą w fotel a wrażliwością całego sprzętu na niuanse artykulacyjne. Piszę o tym tak dużo,
ponieważ ukręcenie właściwego brzmienia jest szczególnie istotne w przypadku tematu, jaki chcę poruszyć w tym odcinku
warsztatu. Jeśli przesadzicie z ustawieniem gałki GAIN, to z jednej strony, owszem, łatwiej przyjdzie Wam wykonanie
zaproponowanych obok ćwiczeń, ale z drugiej strony będziecie się oszukiwać, mając złudne wrażenie poprawnej gry
wynikające z dużej kompresji dźwięku. Dopiero zmniejszenie nasycenia sygnału do wartości, przy których jest jeszcze solidny
przester, ale wyraźnie słychać różnicę pomiędzy dźwiękami kostkowanymi a tymi granymi jako legato da znacznie lepsze
rezultaty. Warto dodać, że temat łączenia kwart z legato jest wciąż chętnie wykorzystywany przez gitarzystów rytmicznych.
Przykładów wykorzystania tego typu zagrywek nie trzeba szukać zbyt daleko, wystarczy sięgnąć po "Kill ’Em All" Metalliki czy płyty
grupy Megadeth. Zanim to jednak uczynimy, sięgnijmy po gitary, aby spróbować własnych sił w zmaganiach z łączeniem kwart z
legato.
Nie można załadować wtyczki.
Przykład 1 zawiera najłatwiejszy riff ze wszystkich w tym miesiącu. Rozpoczynamy od kwarty gc na progu 5 strun D4 i G3, po
czym za pomocą techniki hammeron wchodzimy na próg 7. Po chwili gramy kolejną kwartę, tyle że na strunach A5 i D4,
uzupełniając jednocześnie dwudźwięk tłumieniem prawą dłonią ułożoną na mostku (P.M.). W takcie 2 znajduje się fraza podobna
do tej w takcie 1, jednak tym razem w pierwszej połówce stosujemy ósemkowe przesunięcie, co nadaje riffowi ciekawszy
charakter pod względem rytmicznym, a poza tym zmieniamy pozycję z V na III. W taktach 3 i 4 gramy prosty motyw oparty na
pustej strunie E6 i dwudźwięku be na strunach A5 i D4, który stanowi uzupełnienie prymy e i razem z nią tworzy powerchord E5.
Nasuwa się pytanie, w jaki sposób opalcować tę zagrywkę, aby uzyskać najlepszy efekt brzmieniowy, a jednocześnie zachować
akceptowalną wygodę gry.
Do tego tematu możemy podejść na dwa sposoby, jednak moim zdaniem żaden z nich nie jest ani lepszy, ani gorszy, a wszystko
zależy jedynie od oczekiwanego rezultatu i po prostu od preferencji grającego. Pierwszy, najbardziej intuicyjny, zakłada
wykorzystanie jednego
palca
do każdego z progów, co wymaga ułożenia go w postaci minipoprzeczki (barré). W naszym
przypadku (zakładając, że pozostajemy w obrębie taktu 1) oznacza to użycie palca serdecznego do wszystkich dźwięków
leżących na progu 7, a palca wskazującego do tych znajdujących się na progu 5. Trzeba tu zmierzyć się z kilkoma problemami.
Po pierwsze, wykonanie techniki hammeron jednocześnie na dwóch strunach jednym palcem nie jest najłatwiejszym zadaniem
bez uprzedniego przygotowania. Po drugie, zgrabne (czyli pozbawione niezamierzonych artefaktów dźwiękowych) przejście z
dwudźwięku xx77xx na x77xxx również wymaga pewnej wprawy. Są to jednak rzeczy, które można wyćwiczyć i które dają
pewność, iż nauka ta zaprocentuje w przyszłości i ułatwi grę podobnych patentów. Przy okazji zyskujemy też na zwiększeniu siły
palców lewej ręki, co również nie jest bez znaczenia.
Drugi sposób opalcowania zakłada również zastosowanie palca wskazującego do progu 5 (dla ułatwienia nadal mam tu na myśli
takt 1), ale osobne użycie palców do wydobycia pozostałych dźwięków. Prowadzi to zatem do wniosku, że dźwięk a na progu 7
struny D4 gramy palcem serdecznym, natomiast d na tym samym progu struny G3 palcem małym. Przy przejściu na strunę niżej
wystarczy dołożyć palec środkowy na próg 7 struny A5 i jednocześnie zdjąć palec mały ze struny G3. Oczywiście palec serdeczny
nie zmienia swojej pozycji. Pomimo większej łatwości drugiego sposobu opalcowania zachęcam Was do wypróbowania
obydwóch wariantów.
Nie można załadować wtyczki.
Przykład 2 nie wymaga już podejmowania decyzji co do opalcowania, ponieważ jedyną sensowną metodą na poradzenie sobie
z nim jest oddelegowanie jednego palca do konkretnego progu. Dźwięki pustej struny E6 można uzupełnić kwartą a na pustej
strunie A5, co w połączeniu z tłumieniem strun prawą dłonią sprawi, że całość zabrzmi bardziej masywnie. Przy okazji warto
sprawdzić, jak zabrzmi riff z przykładu 2 bez wykorzystania technik hammeron i pulloff.
Nie można załadować wtyczki.
Przykład 3 składa się z samych ósemek, zatem pod względem rytmicznym nie zawiera niespodzianek. Chyba że zwrócimy
uwagę na rozmieszczenie łuków legato, które przypadają nie tylko na typowe "1" i "3" (takty 2, 3, 5 i 7), ale również na "1" oraz "3
i" (takty 1, 4, i 6). Największym problemem w omawianym riffie jest duża rozpiętość pomiędzy dźwiękami wymagającymi
wykonania techniki hammeron w taktach 1 i 3. Natomiast dosyć niewygodna do opalcowania figura kryje się w takcie 6, gdzie
hammeron gramy palcem serdecznym, trzymając jednocześnie
palec
środkowy na progu 2 strun A5 i D4, a wskazujący na
progu 1 struny E6.
Nie można załadować wtyczki.
Przykład 4 nawiązuje do przykładu 1 w takcie 2, jednakże na początku zawiera gęstą fakturę rytmiczną, która stanowi duży
kontrast dla triol ósemkowych. Powodzenia!
Plik z chomika:
The_Lavender_Ghost
Inne pliki z tego folderu:
Metal #120.pdf
(333 KB)
Metal #126.pdf
(327 KB)
Metal #122.pdf
(334 KB)
Metal #005.pdf
(363 KB)
Metal #126a.pdf
(323 KB)
Inne foldery tego chomika:
Akustyk
Bas
Blues
Funky
Jazz
Zgłoś jeśli
naruszono regulamin